موسیقی-نمایش ترانه‌های محلی

 در همه هیاهوی زندگی و گرفتاری‌های جاری گاهی پدیده‌های رخ می‌دهد  که انسان را گویی برای لحظاتی از آن هجمه فارغ می‌کند ، این پدیده‌ها عموماً چیزی نیستند جز شاخه های مختلف هنر.

 به لطف یکی از دوستان عزیزم ، توفیق دیدار « موسیقی-نمایش ترانه‌های محلی » کاری از کارگردان چیره‌دست محمد رحمانیان را به دست آوردم.

جذابیت‌ها:

 یک  –  برای دیدن موسیقی نمایش ترانه‌های محلی باید در  محیط پارک دانشجو و تئاتر شهر قرار بگیرید  . محیطی که همیشه خاطرات نوستالژیک هنری-دانشجویی به ذهن متبادر می‌نماید .

  دو   – مشاهده  چهره‌هایی  که هر کدام به دلایلی ویژه در ذهن شما نقطه عطفی در اجرا و نمایش هستند ، جذابیت‌هایی بر این موسیقی نمایش می‌افزاید . کسانی که  گاهی اوقات می‌توان بدون اغراق  نام« استاد » برایشان به کار برد:  علی عمرانی ، علی سرابی ، ژاله صامتی ،  هومن برق نورد و مهتاب نصیر پور  .

 علی عمرانی : اگرچه هیچ‌گاه اجرای زنده از او ندیده بودم اما توانایی ویژه وی در اجرای تلویزیونی  و قابلیت‌های خاص  او  در اجرای رادیویی شیفتگی خاصی برایم داشته است .

 علی سرابی  : در دو سال اخیر چند اجرای   صحنه و تلویزیونی او  در  فرهنگ‌سرای نیاوران  و خانه هنرمندان توجهم را جلب کرده بود .

 ژاله صامتی : ایفای نقش دختر یا زنی دهاتی او   سال‌ها قبل در خاطرم بود ، تا اینکه روزی   هنگامی که  باشتاب در راه  پله های  دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز   از طبقات گذر می‌کردم  او را مقابل خود دیدم .  هیچ‌گاه نامش را تا این نمایش نمی‌دانستم  اما حضورش   به عنوان داور در یکی از  مسابقه‌های  تلویزیونی برای مسجل  نمود که توانای او  ناشی از   آموزه‌های علمی  و تجارب آموزشی وی  می‌باشد.

هومن برق نورد : کارهای نمایشی او  در این سال‌ها برایم بسیار  جذاب بوده است  هنر ویژه او را  ستوده بودم .

 مهتاب  نصیر پور :  بعد از نمایش‌های تلویزیونی سال‌ها قبل ، مدت‌ها بود که او را ندیده بودم . همیشه صدایش خشی خاص  داشت از دیگران متمایزش می‌کرد . تازه  این بار بود که فهمیدم همسر محمد رحمانیان است .

اسامی دیگری نیز در بروشور نمایش برایم آشنا بود :

اشکان خطیبی را به طور ویژه در شام ایرانی شناخته بودم .

هانا کامکار در کنار گروه هنرمند کامکارها دیده بودم .

با صدای علی زند وکیلی به طور ویژه در سریال شاه گوش آشنا شدم.

فردین خلعت‌بری را با ساخت موسیقی فیلم و گاه حضور کوتاه نمایشی در فیلم‌ها می‌شناختم .

 سه – بعد از شمس پرنده به خاطر ندارم که در نمایشی حضور نوازندگان و سازشان بر روی صحنه را دیده باشدم . اجرای موسیقی-نمایش ترانه‌های محلی علاوه بر حضور هم‌زمان نوازندگان و ساز ، چیره‌دستی آنان در نواختن سازهای متعدد را نیز به نمایش می‌گذاشت .

چهار – این نمایش روایی که با مبنا قرار دادن فیلم های نوستالژیک اقوام ایرانی ساخته شده بعد از انقلاب ، موسیقی نواحی مختلف را به یاد آورده و تنوعی زیبا از این تکثر قومی را تصویر می‌کشید.

پنج –  اجرای الهام نامی و هانا کامکار به نظرم در جای خود  بسیار چشمگیر بود . اگر چه نمی‌توانم توان علی عمرانی و علی سرابی در ایفای نقش هایشان را ستایش نکنم.

شش – اگرچه یقین دارم انتخاب آهنگ‌ها کارشناسانه بوده است  اما ای کاش موسیقی‌هایی انتخاب می شد که برای عامه مردم و نا آشنایان با موسیقی فولکلور اقوام مختلف قابل فهم باشد .

هفت- اگرچه حضور رویا نونهالی و همسرش از ابتدای نمایش در صندلی ردیف جلویمان مورد توجه قرار گرفته بود اما تقدیم شدن نمایش توسط محمد رحمانیان به رویا نونهالی جالب بود .

هشت – علی زند وکیلی نشان داد قابلیت خوانندگی خوبی دارد .

وقتی از سالن خارج شدیم و متوجه شدیم که بلافاصله اجرایی دوم نیز وجود دارد ، قدرت عاشقانه هنرمندان حاضر در موسیقی-نمایش ترانه‌های محلی را ستودم.