ایرانگردی و صنعت توریسم ۱

همواره معتقد بوده ام که ایران سرزمینی رویایی است که جاذبه های بسیاری برای دیدن دارد. علاقمندان به مشاهده اماکن جدید ، اماکن زیبا ، چشم اندازهای بهشتی ، مائده های روی زمین و … می توانند تمامی خواسته های خود را در این سرزمین پرآوازه بیابند .

بر این اعتقاد پافشاری کرده و میکنم و تلاش می کنم قبل از سیر شدن از دیدنیهای ایران ، به خارج از آن چشم نگشایم . از این رو شاید بتوانم ادعا بکنم که بغیر از یکی دو مرکز استان ، نه تنها سایر مراکز استانی را دیده ام بلکه بسیاری از شهرهای نامی را هم چرخیده ام .

 

اما

 

هربار ایرانگردی برایم دیدی در سینه و آهی از نهاد و تاسفی جانکاه به همراه دارد .

باور اینکه مردمان این سرزمین کهن که به آوازه ای تاریخی و تمدینی می بالند و بر صفتهای مهمانوازی و هنرمندی خود می بالند ، امروز با آنچه در تاریخ و سفرنامه ها از ایشان یاد شده است فاصله بسیار دارند ، نه تنها مشکل بلکه عیر متصور است .

آیا می توان تصور کرد که در شهر توریستی همدان با آنهمه جاذبه گردش گری تاریخی که فرصتهای رقابتی فراوانی برایش به همراه دارد هنوز مردمی  زیرک و صاحب نگرش اقتصادی که بتوانند از این فرصتها بهره گیرند وجود نداشته باشد ؟

آیا می توان متصور بود که در شهر نامی شیراز که به یمن حافظ و سعدی خود آوازه جهانی دارد اما کارکنان اماکن گردشگریش رفتار با مشتری را بلد نیستند؟

آیا می توان به اندیشه راه داد این نگرش را که در شهر توریستی ماسوله در هنگا تاریکی پس از اذان مغرب ، وسیله ایاب و ذهابی برای گردشگران پیش بینی نشده و اگر وسیله نداشته باشند واویلا است؟

و

در اصفهان آدرس درست نمی دهند ،

ساعت ۹ شب در نائین رستورانی برای شان خوردن یافت نمی شود ،

در هتل ایرانگردی ارومیه ساعت ۷ صبح زودتر نباید بیدار شوید ( چون کارکنان هم خواب هستند ) ،

در مشهد برای سفر به طرقبه و طوس نمی توانید به حرف رانندگان اعتماد کنید ،

در لاهیجان . . .

در تبریز . . .

در کرمانشاه. . .

در بندرعباس . . .

در اهواز. . .

در کرمان . . .

در سمنان . . .

در . . .

 

این نابسامانی چند وجه دارد:

حکومت مردان ، مردم ساکن در همان شهر و مسافران .

1 دیدگاه برای “ایرانگردی و صنعت توریسم ۱”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *