سریال سه در چهار

چند سالی است که ساعات شبانگاهی تلویزیون با سریالهای ۳۰-۴۰-۹۰ قسمتی پر می شود و تلاش شده است تا از مناسبتهای مختلف برای جذب مخاطب نیز استفاده شود .

بنظرم میرسد که تصمیم گیرندگان رسانه ملی در تلاشند تا با استفاده از فرصت نوروز – تابستان – هفته دفاع مقدس – ماه مبارک رمضان و مناسبتهای دینی دیگر برای شبکه های خود مخاطب بیابند و خواسته های علمی – فرهنگی – هنری و … ایرانیان را از این طریق تامین نمایند.

سریالهای نوروزی و ماه رمضانی که معروفیت و مقبولیت خاصی بین مخاطبان یافته اند نیز در این راستا تهیه و پخش می شوند.

دو سریالی که در ۶ ماهه اول ابتدای امسال روی آنتن رفت و مورد توجه هم قرار گرفت را می توان به عنوان نمونه مورد توجه قرار داد:

مرد هزار چهره و سه در چهار

این سریالها اگر چه با موضوعیتی جدید به مسائلی قدیمی نگاه کردند اما توانستند بینندگان را در ساعات پخششان پای تلویزیون بکشانند .

اما

وجه مشترک این سریالها ” فریاد ” بود .

نمی دانم چرا

اما آیا واقعا سازندگان و کارگردانان رسانه های تصویری که به همگی آنان احترام می گذارم و آنان را متخصص می دانم نمی دانند که بعضی از رفتارها می تواند الگو شده یا مبنای رفتاری ایرانیان تلقی شود؟

سریال سه در چهار تقریبا در تمامی قسمتهای خود ( که عموما آنها را دیدم ) دارای فریاد ( که گاه عربده بود نه فریاد )

آیا واقعا آزار بیننده می تواند یک برنامه طنز شبانگاهی مردم خسته از کار روزانه باشد ؟

یا اینکه می خواهیم به فریادهای روزانه مردم از مشکلات جاری زندگی بخندیم؟

یا اینکه چیزی دیگر که نمی دانیم چیست اما آنان هم نمی خواهند بگویند چیست؟

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *