مدیریت بحران در مراکز آموزشی

بحران موضوعی است که مانند بیماری  تا دچارش نشویم به آن کمتر می اندیشیم . اگرچه در آن هم پیش گیری بهتر از درمان است اما به هر حال ترجیح می دهیم اتفاق افتد بعد بیاندیشیم و راهکار بیابیم .

بهترین شیوه برای مدیریت پیشگیرانه بحرانها ، آن است که ابتدا با تکنیکهایی نظیر Zoned Ana. تمامی تهدیدات احتمالی و اثرات زیانبار این تحدیدات را شناسایی یا تعریف کنیم و سپس راهکارهای تدافعی .

اما چرا به این موضوعات اشاره کردم؟

بحران موضوعی است که مانند بیماری  تا دچارش نشویم به آن کمتر می اندیشیم . اگرچه در آن هم پیش گیری بهتر از درمان است اما به هر حال ترجیح می دهیم اتفاق افتد بعد بیاندیشیم و راهکار بیابیم .

بهترین شیوه برای مدیریت پیشگیرانه بحرانها ، آن است که ابتدا با تکنیکهایی نظیر Zoned Ana. تمامی تهدیدات احتمالی و اثرات زیانبار این تحدیدات را شناسایی یا تعریف کنیم و سپس راهکارهای تدافعی .

اما چرا به این موضوعات اشاره کردم؟

در طول زندگی خود به دلایل زیر درگیر بحران و مدیریت آن بوده ام:

–          گذراندن دوره های نجات غریق از مقطع کمک ناجی تا درجه یک بین المللی ( و دارا بودن حدود ۱۰ سال سابقه کار حرفه ای و مشاهده و مقابله با ده ها حادثه و کسب لقب منجی غریق نمونه در سال ۱۳۷۲)

–          گذراندن دوره امدادگری جهاد علوم پزشکی

–          تحقیق و تدریس مدیریت بحران ( و نمایندگی دانشگاه در ستاد بحران شهر تهران )

–          تدوین طرح و نقشه ایمنی یکی از مراکز ۶۵ هکتاری شهر تهران

 

همه این موقعیت ها موجب شده است تا در مواجهه با بحرانهای احتمالی اولا پیش بینی های لازم را داشته باشم و سپس بتوانم مدیریت نسبتا قابل قبولی که نه تنها موجب تشدید بحران نگردد بلکه بتوان آن را کنترل نمود ، داشته باشم .

همین چند ساعت پیش برای حضور در سمیناری شرکت کرده بودم . هنوز ۱۵ دقیقه تا شروع مانده بود . من در ریدف دوم پشت سر سخنرنان که از چهره های سرشناس علمی در موضوع بود نشسته بودم که ناگهان ایشان دچار تشنج شدند . علام بیماری صرع ( تشنج ، گرفتگی عمومی عضلات ، کف دهان ،‌عدم هوشیاری ) را نشان دادند . من و یکی دیگر از افراد اولین کسانی بودیم که بالای سر وی رسیدیم . کمکهای لازم شامل باز کردن مجرای تنفسی و جلوگیری از ازدحام افراد را انجام دادیم . تا نزدیک ۴۵ دقیقه تلاش با کمک دیگران انجام شد تا امدادگران اورِانس آمدند و البته ایشان بحران را پشت سر گذارده بودند .

اما

نکته مهم اینکه کاملا مشخص بود که تیم برگزار کننده سمینار برای چنین موقعیتهایی اصلا پیش بینی نداشت .

هنگامی که مانور نجات غریق را طراحی کردم ( ۱۳۷۲) و هنگامی که به مدت دو سال همه چهارشنبه و پنج شنبه ها سمینار برگزار نمودم و برای آنها هم برنامه ریزی نمودم و به این موضوع اعتقاد دارم که ” پدیده ای که یکبار می افتد می تواند تکرار شود ، توصیه می کنم به برگزار کنندگان چنین گردهمائیهایی که :

۱-      تمامی تهدیدات ممکن را با توجه به مکان برگزاری سمینار پیش بینی نمایند :

a.       تهدیدات طبیعی  ( سیل ، زلزله ، رگبار باران ، رعد و برق و صائقه زدگی ، … )

b.      حوادث ناشی از زندگی شهری ( ترافیک ، تصادف ، جرائم ، … )

c.       وقایع احتمالی ( قطع برق ، تاخیر سخنران ، … )

d.      مشکلات ناشی از تجهیزات ( کمبود سیم برق ، کمبود پریز برق ، جا گذاشتن تجهیزات کمک آموزشی ، جاگذاشتن کتاب – فایل – کیف ، عدم تطابق سیستمهای کامپیوتری ، … )

e.       بیماری ( سکته ، افت فشار ، فوت ، صرع ، غش ، … )

۲-      پیش بینی راه کارهای ممکن .

 

 

4 دیدگاه برای “مدیریت بحران در مراکز آموزشی”

  1. سلاااااااام وبلاگ خوبی داری خیلی ممنون از زحماتت فقط یکم سعی کن تند تند آپدیت کنی 😀 وقت کردی به سایت های منم سر بزن http://www.choogh.com راستی اگه امکانشم هست لینک سایتامو بزار تو وبلاگت

  2. سلام
    استاد عزیز لطفاً درباره مدیریت بحران در مراکز آموزشی بیشتر توضیح بدهید.منظورم بصورت تخصصی تر و در حیطه اموزش های مربوط به صنایع هست.
    ممنونم

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *